De 103 renners wachtten het startsein af. Marc Demeyer stond op de allerlaatste rij van de groep wat te keuvelen met Geert Malfait. Ontspannen maar schijnbar lusteloos. Enkele supporters drumden rond hem.

– Ik ben niet gekomen om te winnen, antwoordde de Outrijvenaar op hun vragen naar zijn kansen. Ik ben nog ver van de grote conditie af. Het zal nog wel een tijdje duren voor je mij vooraan in een uitslag vindt. Met mijn vorm van nu sta ik hier op mijn plaats. Vanachter, grijnsde hij.

Enkele uren later reed hij zijn eerste ereronde van het seizoen. In de 13de Grote Prijs Nokere Sport betekenden onoplettendheid of fysieke zwakte in het koersbegin meteen de uitschakeling voor de finale. Tijdens de drie grote ronden trok de karavaan door een uitgestrekte vlakte waar de felle zijdelingse wind de renners verplichtte in waaiers te rijden. Het duurde niet lang of de eerste groep zag een kansrijke mogelijkheid in die manier van koersen.

Toen de zeven kleinere rondjes begonnen, fietst één minuut voorop : de groep die eens de eerste waaier gevormd had. Rondenlng persten Dirk Baert, Walter Planckaert, Andre Dierickx en andere favorieten alle krachten uit hun lichaam om de kloof nog te dichten maar hun moeite werd niet beloond. Vooraan zorgden Dewitte, Karstens, Berckmans en vooral Willy Degeest voor een hels tempo en de voorsprong van de kopgroep steeg gestadig. Achter hen vormden zich steeds maar kleiner wordende groepjes die, verspreid over de ganse omloop, bleven vechten voor hun prijsje. De ontmoedigden die afstapten waren uiteraard nog talrijker.

Toen de werkelijke finale begon waren er nog zeventien kanshebbers op de zege. Teirlinck was één van hen. Om zeker te zijn toch iets mee te nemen naar huis spurtte Willy zich op de helling naar de aankomst enkele dikke premies rijker.

Voor de koers kwoteerden de bookmakers Demeyer al laag (6). Nog voor de grote ontsnapping van het wedstrijdbegin was hij al hun favoriet geworden en stond er maar een 3 meer achter zijn naam. Toen zijn eerste demarrage in de luidsprekers aangekondigd werd, verdween hij bijna van alle borden, hoewel de kode van zijn sterkste tegenstander, de Nederlander Raas, niet zakte.

Toch heeft Mark nogal wat last gekregen met die Raas. De hele eindstrijd werd trouwens een Belgisch-Nederlands duel. De eerste poging van Demeyer werd verijdeld door Raas en nadien sleurde Karstens de rest van de kopgroep weer bij het tweetal. De winnaar van de jongste Parijs-Brussel was amper weer bijgehaald of hij wipte opnieuw weg. Weer reageerde Raas gepast en zorgde, samen met Spruyt, voor de hergroepering. De derde actie van de zegedriftige Demeyer was niet de goede want… Raas verijdelde de poging. Al dat geweld was teveel voor enkele renners en tenslotte draaide een kopgroep van negen de laatste ronde in : Demeyer, Dewitte, Raas, Degeest, Spruyt, Hermans, Teirlinck, Van Stayen en Erik Leman. Zeven kilometer voor het einde spurtte Marc Demeyer weer weg. Ronny Dewitte dekte de vlucht van zijn ploegmaat, Raas probeerde nog even te reageren, naderde tot op vijftien seconden, maar moest het toen afleggen tegen een alles of niets spelende Demeyer die niet meer op- of omkeek, maar er met een verbeten gezicht een ware tijdrace van maakte. In de spurt bergop was Teirlinck weer sneller dan de rest en greep als laatste premie een tweede plaats weg.

Mark Dheedene

Uitslag : 103 beroepsrenners

1. Marc Demeyer de 150 km in 3 u 40 min.
2. Willy Teirlinck op 50 sek
3. Jan Raas (Nl)
4. Ronald De Witte
5. Willy De Geest
6. Staf Hermans
7. Eric Leman op 1’15”
8. Jos Spruyt
9. Ludo Van Stayen op 1’35”
10. Wilfried Wesemael
11. Arthur Vande Vijver
12. Gerben Karstens (Nl)
13. Jean-Pierre Berckmans
14. Serge Van Daele
15. Willy Vanneste
16. Eddy Van Hoof
17. Jean-Pierre Baert
18. Fons De Bal
19. Dirk Baert
20. Walter Planckaert
21. Frans Van Looy
22. Lucien De Brauwere
23. Richard Bukacki
24. Hubert Pronk (Nl)
25. Roy Schuiten (Nl)
26. Barry Hoban
27. Robert Mintkiewicz
28. Andre Dierickx
29. Eddy Goossens
30. Roger Verschaeve

Marc Demeyer (Avelgem, 19 april 1950 – Merelbeke, 20 januari 1982) was een Belgisch wielrenner. Hij stond bekend als hardrijder.

In 1972 wordt Demeyer beroepswielrenner in de Flandriaploeg van Briek Schotte. Op de dag dat hij zijn contract tekent wint hij ook Dwars door België en kort daarna de GP d’Isbergues. Hij is een belangrijke knecht van Freddy Maertens, trekt sprints aan en rijdt veel gaten dicht. Soms kan hij ook voor eigen kans rijden. Zo wint Demeyere in 1974 Parijs-Brussel en in 1976 volgt Parijs-Roubaix. Ook etappes in de Ronde van Frankrijk staan op zijn palmares. In 1982 wordt Demeyere dood aangetroffen in bed als gevolg van een hartstilstand, 31 jaar oud.

Belangrijkste overwinningen

1972 : Dwars door België en GP d’Isbergues

1974 : GP Pino Cerami en Grote Scheldeprijs en Parijs-Brussel

1975 : Nokere Koerse

1976 : Parijs-Roubaix

1977 : Grote Scheldeprijs

1978 : 20e etappe Tour de France

1979 : 14e etappe Tour de France en 2e etappe Ronde van België