De finale van de jaarlijkse wegrit in Nokere deed gisteren een beetje denken aan een stukje Parijs-Roubaix. Na wat 120 kilometer kregen de achttien renners, die op dat ogenblik aan de leiding reden, de kasseien van de Peerdekouterstraat onder de wielen geschoven. De inschakeling van die kasseistrook – die overigens ook al werd opgenomen in de Ronde van Vlaanderen – zorgde al dadelijk voor afscheiding.

De Franse wegkampioen Roland Berland (die samen met Bernard Hinault en tien andere ploegmaats naar Nokere was gekomen) moest als eerste de rol lossen. Tal van andere renners volgden dat slechte voorbeeld. Alleen Ronald De Witte kon verzachtende omstandigheden inroepen. Net voor het einde van die kasseien reed hij lek. De momenteel wel knap op dreef zijnde Kruibekenaar mocht meteen over zijn zegekansen een kruis maken. De stenen van de Peerdekouterstraat hadden anders wel voor een flinke schifting gezorgd. Na de eerste doortocht bleven zij vooraan nog slechts met vier voorop. Dat waren Frans Van Looy, Jos Van de Poel, Johan Van de Velde en Paul Jesson. Uit dat kopgroepje, dat in de slotronde verder uit het bereik van zijn achtervolgers bleef, sprong op vier kilometer van de eindstreep Jos Van de Poel sterk en verrassend weg. De man uit Turnhout plaatste zijn demarrage net toen de leiders een tweede keer de stenen van de Peerdekouterstraat hadden verwerkt. Van de Poel was er op die kasseien zo hard tegenaan gegaan dat zijn rivalen wel even naar adem moesten happen. Niemand bleek hierdoor bekwaam zijn uitval te beantwoorden…

“Zondag in Parijs-Roubaix voelde ik mij op de stenen al even sterk op dreef”, vertelde de winnaar gisteren in het met zon overgoten Nokere. “Ik zat mee in het groepje met Hinault toen ik op zowat 40 kilometer van de eindstreep, door een lekke band en een val fel achterop geraakte. Ik ben overtuigd dat ik zonder die tegenslag wel dicht zou geëindigd zijn. De conditie is momenteel prima. Sinds de Ronde van het Baskenland die voor ons wel ietwat zwaar uitviel, ben ik zeer goed beginnen rijden. Donderdag ben ik er bij in de Waalse Pijl. De ploegmaats zullen daar op mij kunnen rekenen. Want ondanks het feit dat het hier vandaag al mijn derde seizoenszege is geworden, ben en blijf ik toch nog altijd een knecht in de ploeg van kopman Daniël Willems. Daar zal in een nabije toekomst niet veel aan veranderen…”.

Terwijl Jos Van de Poel zijn ereronde mocht rijden, kwamen de laatste renners van een fel uitgedund deelnemersveld over de streep. Aan de start stonden zij nochtans met 139. Pas in de tweede ronde over Wortegem werd de grote schifting doorgevoerd. Achttien renners die na zowat 100 kilometer waren voorop geraakt., begonnen aan een hoogst boeiende finale. Die achttien waren : Villemiane, Ameloot, L. Malfait, Van de Velde, Van Looy, Jesson, Moens, Verschuere, Berland, Van Thielen, Oosterbosch, Hoban, Cuyle, Van de Poel en Verstraete.

Uit die kopgroep bleven nog vier renners overeind. Daarvan toonde Jos Van de Poel zich uiteindelijk de sterkste. In een ongemeen lastige finale kon hij weerwraak nemen op de tegenslag die hem zondag in Parijs-Roubaix wellicht van een ereplaats hield.

André De Brouwer

Uitslag : 139 beroepsrenners

1. Jos Van de Poel (Turnhout) de 145 km. in 3 u 27 min
2. Johan Van de Velde (Nl) op 15 sec.
3. Paul Jesson (N-Z)
4. Frans Van Looy
5. Bert Oosterbosch (Nl) op 25 sec.
6. Carlos Cuyle
7. Willy Teirlinck
8. Barry Hoban (GB)
9. Lieven Malfait
10. Pol Verschuere
11. Patrick Verstraete
12. Dirk Waeyenberg
13. Fritz Pirard (Nl)
14. Leo Van Vliet (Nl) op 1.05
15. Gerard Blockx
16. Jozef De Vits
17. Willem Thomas
18. Gislain Van Landeghem
19. Rudi Colman
20. Jean-Paul Pipart (F)
21. Rudy Cottenies
22. Charles Jochums
23. René Martens
24. Eddy Schepers
25. Christian Poirier (F)
26. Oscar Dierickx
27. Gustaaf Van Roosbroeck
28. Leo Van Thielen
29. Danny Ameloot
30. Luc De Grauwe