Toen Roger Swerts de voorbije herfst en winter een nieuwe profformatie uitbouwde, gebeurde dat met gepaste nuchterheid, de Limburger eigen. – Kijk ons budget, zei hij. Twee renners, Bogaert en Jacobs, worden behoorlijk betaald, de rest moet het stellen met een minimum.

De bezetting van het team was navenant : in hoofdzaak piepjong profs die nog alles te leren hebben en helpers die elders geen meester vonden. Ambitie van het geheel : enkele niet-kermiskoersen op het palmares brengen. Jan Bogaert was de man die ze moest aanbrengen. De Temsenaar trok zich de jongste maanden echter bijzonder moeizaam op gang. Hij moest niet zo nodig een heuse klassieker winnen, maar mee in de dans gaan, een paar minuutjes voor het oog van de televisiecamera’s defileren, daarop rekende de sponsor wel. De topkoersen van april gingen echter volledig aan Bogaert voorbij. En dat in tegenstelling tot vorig jaar, toen Jan in de Ronde van Vlaanderen, in Gent-Wevelgem ook, een woordje meesprak in de debatten.

Een week geleden liep het in Wasmuel zelfs helemaal mis. Met drie vertegenwoordigers in de kopgroep gingen de Dries-jongens de finale in : Eddy De Bie, Etienne De Beule en kopman Bogaert. Winnen ze nu niet, dan gebeurt het nooit, stelde een vertegenwoordiger van de werkgever. Knetemann won afgescheiden, Bogaert eindigde vijfde.

Heeft de wedstrijd van Nokere gisteren kentering gebracht ? Een kermiskoers ? Iets om achteloos aan voorbij te gaan op de waardeladder ? Kom nou, dan hebben we de jongste weken andere vertoningen meegemaakt. Op de typische sfeer van de koersjes rond de kerktoren blijft het wellicht nog even wachten. De jongens die er hun hoofddoel van maken staan op peil, de profs met klassieke ambitie nemen er met graagte een bijkomende koersdag bij in het vooruitzicht van de Gold Race, van Frankfurt, van Zurich. Het vertaalde zich in Nokere door een kei van een wedstrijd. Na é én uur lagen 45 kilometers achter de rug. Kijk er ook het gemiddelde van de winnaar Bogaert op na : het bewijs dat het tempo nooit uit de gelederen week.

Bogaert zorgde dus toch voor een eerste seizoenssucces van de Swerts-jongens. Door in een suspens-finale – de voorwacht van het versnipperde peloton kwam herhaaldelijk terug tot op de hielen van de zeven vluchters zonder die te kunnen inrekenen – Patrick Verluys het nakijken te geven. Tot op een drietal kilometer van het einde toefden ook Schipper, Stevens, Van de Wiele, Tackaert (die in de laatste kilometers zijn voethaak stuk trapte) en Wayenberg aan de zijde van Bogaert.

– Stel dat ze opnieuw beginnen te demarreren, dan kan ik er weer naast vissen, verklaarde de winnaar zijn gedrag en dat zou wellicht teveel van het “goede” geweest zijn.

Paul De Keyser

Uitslag : 106 beroepsrenners

1. Jan BOGAERT (Temse) de 147 km in 3u 23min (gem. 43,448 km/u)
2. Patrick Versluys
3. Eric Stevens op 10sec
4. William Tackaert
5. Eric Van de Wiele
6. Dominique Turcksin op 17sec
7. Jos Schipper (Nl)
8. Walter Schoonjans op 25sec
9. Louis Luyten
10. Eric Vanderaerden
11. Marcel Laurens
12. Dirk Heirweg
13. Jos Jacobs
14. Marc Dierickx
15. Patrick Deneut
16. Rudi Matthijs
17. Ludo Schurgers
18. Alain Desaever
19. Jan Van Houwelingen (Nl)
20. Cees Priem (Nl)
21. Guy Nulens
22. Rudi Dhaenens
23. Wies Van Dongen (Nl)
24. Paul Sherwen (Gb)
25. Jos Lammertink (Nl)
26. Theo De Rooy (Nl)
27. Willy Teirlinck
28. Jan Van Camp
29. Rudi Colman
30. Frans Van Vlierberghe

Jan Bogaert (Temse, 3 december 1957) is een voormalig Belgisch wielrenner. Hij was beroepsrenner tussen 1980 en 1995.

Eric Vanderaerden