Even piepte het beschaamde lentezonnetje boven de hoofden van de in grote getale opgekomen wielerfans en gewoontekijkers. Ook weer zon boven het hoofd van Luc Colyn, heel de namiddag op het voorplan in de 24ste Grote Prijs Nokere-Sport en knap winnaar, na een late uitval met Jan Van Camp uit het kopgroepje van zes, dat zich in de voorlaatste ronde had gevormd. Meteen de eerste overwinning dit seizoen en de titel van kampioen van Oost-Vlaanderen er boven op. Een kouwelijke maar duidelijk opgetogen Wetteraar ter aankomst. “Ik voel de goede conditie naderen”, zei hij. “Het is pas mijn eerste overwinning maar ik meen een vracht excuses te kunnen inroepen. Ik kreeg slechts in extremis een contract aangeboden en startte het seizoen met vertraging in de voorbereiding. Dat liet zich meer voelen dan ik vermoedde en zo kwam het dat ik zowat achterna hinkte. De overwinning hier in Nokere is mij uiterst welkom en zoals bekend koestert Nokere-Sport alles behalve een kermisparcours. De overwinning betekent iets en steekt me in het vooruitzicht van LBL een hart onder de riem. Ik moet het immers waar maken aangezien ik de Vuelta niet rijd”.

Traditiegetrouw weer een honderdtwintig-koppige bende profs aan de start, onder wie de Italiaan Silvano Contini aan het hoofd van zijn ploeg, Eddy Planckaert, Rudy Dhaenens en Ferdi Van den Haute, om van Belgische zijde de uitblinkers van Parijs-Roubaix te noemen. De lange sliert broodrenners stoof de regen in alsof de streep ter hoogte van “Het Kantientje” in Kruishoutem was getrokken. Zeven namen onmiddellijk genoeg voorsprong om rustig een broodje bij de bakker te halen in afwachting van het peloton. Eentje wou ook zijn broodje vooraf en zette de vluchters achterna. Die Tackaert sloot aan bij Dominique Lecrocq, Alan Peiper, Luc Colyn, Bernard Boulez, Luc Roosen, David Axam en Maarten Ducrot.

Met acht zetten ze alle zeilen bij en verwierven een voorsprong van een goeie twee minuten in vier ronden tijd. Het kostte het achtervolgende peloton weer vier ronden jagen om de achterstand goed te maken. Franky Van Oyen en Ronny Van Holen waren nadien de bedrijvigsten, tot zich in de tiende van de elf kleine ronden een kopgroepje van twaalf vormde. Die twaalf : Giovannetti Marcu, Teun Van Vliet, Michel Vermote, Eddy Van Hoof, Bruno Geuens, Ronny Van Holen, Alain De Roo, William Tackaert, Franky Van Oyen, Hans Daams, Jan Van Camp en Luc Colyn. Die twaalf geraakten nooit echt uit de greep van het peloton en toen enkele verkenners angstwekkend naderden, kozen Van Oyen, Van Vliet en Colyn weer het hazenpad. Zij kregen het gezelschap van de Italiaan Petito – een boom van een vent – en vergrootten gestaag hun voorsprong op het peloton waaruit inmiddels Van Camp en Van Holen waren ontsnapt.

Laatstgenoemden volharden en sloten aan. Zes leiders in de eerste van de twee afsluitende grote ronden en een peloton op een kleine minuut. De situatie stabiliseerde zich in de slotronde en op drie kilometer van de aankomst reden de zes 1’20” voor het peloton uit. Luc Colyn schatte die situatie als de beste in en demarreerde. Jan Van Camp had voldoende ambitie en kracht om hem te volgen en niettegenstaande Franky Van Oyen protesteerde met een vinnige reactie, bleef het tweetal tot kort voor de streep vooraf. Luc Colyn wilde te allen prijze de bloemen en schudde ten slotte ook Jan Van Camp van zich af.

Leo Arickx

Uitslag : 117 beroepsrenners

1. Luc COLYN (Wetteren) de 154 km in 3 uur 42 minuten
2. Jan Van Camp op 10 sec.
3. Ronny Van Holen op 35 sec.
4. Giuseppe Petito (It)
5. Teun Van Vliet (Nl)
6. Frankie Van Oyen
7. William Tackaert op 1 min 25 sec.
8. Etienne De Wilde
9. Hans Daams (Nl)
10. Pol Verschuere
11. Frank Verleyen
12. Michel Vermote
13. Frank Van de Vijver
14. Luc Roosen
15. Roger Ilegems
16. Bruno Geuens
17. Patrick Deneut
18. Jan Van Houwelingen (Nl)
19. Rudi Brusselmans
20. Eddy Van Hoof
21. Muno Giovanetti (It)
22. Luc De Smet op 3 min. 40 sec.
23. Harry Smitz (WD)
24. Hendrik Devos
25. Emiel Kerstens (Nl)
26. Leo Wellens
27. Alain De Roo