De ploeg van Willy Teirlinck blijft het goed doen. Zaterdag in de Gold Race Haghedooren die aardig voor de dag kwam, gisteren in het pastorale Nokere een dubbelslag. Uitblinker Franky Van Oyen liet er de overwinning aan ploegmaat Etienne De Wilde. Het altruîsme van Van Oyen krijgt nog meer gewicht als men weet dat aan de overwinning ook de Oostvlaamse kampioenstrui verbonden was.

Sigma weer hoog in de top dus. De inmiddels flink verstevigde Willy Teirlinck schiet met zijn neoploeg mooie publicitaire vogels af. Bij seizoensaanvang keek het milieu wat meesmuilend neer op het samenraapsel dat in hoofdzaak bestond uit hele en halve mislukkingen, zo heette het. Die kritiek van weleer zit Teirlinck nog altijd hoog. Ondertussen stelt werkgever Sigma, die aan haar wielersponsoring veel complementaire publiciteit koppelt, met voldoening groeiende naambekendheid vast. De resultaten blijken tot nu toe alvast de inbreng, geschat op zo’n twintig miljoen, waard te zijn.

De Wilde kreeg gisteren uit handen van ploegmaat Van Oyen zijn troostprijs voor zijn jammerlijke tweede plaats in Gent-Wevelgem. De ontknoping deed denken aan wat Eric Vanderaerden en Eddy Planckaert twee jaar terug opvoerden in Waregem aan het slot van Dwars door België. Van Oyen, al drie keer winnaar dit seizoen, nam er vrede mee dat Tienne won en gaf hem boven op Nokereberg op tien meter van de meet een beslissend porretje in de rug. Bij dergelijk gedrag kan men zich op louter sportief vlak uiteraard vragen gaan stellen. Vanaf het moment dat Van Oyen en De Wilde waren ontsnapt – op zo’n 20 kilometer van het slot – had ter aankomst de speaker met dienst onvermoeibaar een theoretische afweging gemaakt van hun respectieve kansen op de spurtzege. “De Wilde is intrinsiek de snelste, Dames en Heren, maar anderzijds betrof het hier toch een taaie finale kasseiklim en Van Oyen is toch zo sterk”, zo luidde het. Van die voorbeschouwingen blijft natuurlijk weinig overeind als de twee protagonisten zich als lieve engeltjes naar het spandoek vleugelen. De massa had wellicht liever een eindsprint met open vizier gezien.

De massa was er inderdaad weer te Nokere, tot grote opluchting van de organisatoren, die met hun jubileumeditie van Nokere-Koers moesten wijken voor Bavikhove en voor het eerst op een zondag organiseerden. De schrik sloeg de plaatselijke bezielers om het hart bij de vaststelling dat zich amper 49 renners hadden ingeschreven. Slechts bij de allereerste uitgave van 1963 had men het met minder deelnemers moeten stellen. Nu draaide alles rond vier ploegen : Sigma, ADR, Teve-blad en Panasonic, dat haar ronderenners steeds meer in het getouw jaagt. En er was ook enkeling Edwig Van Hooydonck die zo zijn rolletje zou spelen.

Gelukkig ook voor de organisatoren gingen de renners er spijkerhard tegenaan op het mooie maar ook niet te onderschatten parkoers. Na een lange trainingsvlucht van Guy Nulens werd onder impuls van die Van Hooydonck en van Van Oyen een eerste grote selectie doorgevoerd. De Wilde, die de trein had gemist, zette met vijf anderen de situatie nog recht. Met nog meer dan veertig kilometer te gaan probeerde Van Hooydonck alleen weg te komen. Hij slaagde niet en zag onmiddellijk nadien de beslissende vlucht van acht aan zijn neus voorbijgaan.

Bij die ontsnapping deed De Wilde aan Van Oyen de mededeling dat hij graag winnen zou.

Van Oyen was onmiddellijk akkoord, maar hij demarreerde dan toch maar. Om wellicht tot zijn niet geringe verbazing vast te stellen dat De Wilde counterde en zich alleen tot bij hem streed. Belofte maakt schuld en Van Oyen liet De Wilde zijn tweede overwinning pakken dit seizoen. Of een eergierige renner – en dat blijkt Van Oyen steeds nadrukkelijker te worden – daar helemaal gelukkig kon mee zijn, is natuurlijk een andere vraag.

Rik Vanwalleghem

Uitslag : 49 beroepsrenners

1. Etienne De Wilde (Laarne) de 180 km. in 4u 32 min
2. Frankie Van Oyen
3. Ludo Giesberts op 30″
4. Dirk Heirweg
5. Ludo De Keulenaar
6. Eric Breukink (Nl)
7. Bert Oosterbosch (Nl)
8. Eddy Vanhaerens
9. Dirk Krikilion op 1’20”
10. Edwig Van Hooydonck
11. Patrick Versluys
12. Willem Wijnant
13. Walter Van den Branden op 3’45”
14. Ferdi Dierickx
15. Alain De Roo
16. Peter Winnen (Nl)
17. Dirk Durant
18. Pascal van der Vorst
19. John Dekeukelaere
20. Patrick Verplancke
21. William Tackaert
22. Luc De Smet
23. Marc Van Geel
24. Koenraad Van Rooy
25. Philippe Boulanger
26. Frankie Pattyn
27. Etienne De Beule
28. Rik Van Slijcke
29. Marnix Lameire
30. Stan Tourné

Etienne De Wilde (Wetteren, 25 maart 1958) is een voormalig Belgisch wielrenner. Gedurende zijn loopbaan won De Wilde regelmatig Zesdaagsen. Hij ging hiermee door nadat hij als wegrenner was gestopt en behaalde op de Olympische Spelen in Sydney een zilveren medaille in het baanwielrennen.