Het jubilerende organisatiecomité Nokere Sport had het echt niet getroffen voor zijn 26ste uitgave. Op het laatste nippertje moest Eddy Planckaert laten weten startverbod te krijgen van zijn “baas”, waarop de organisatoren met Etienne De Wilde gauw-gauw een andere en dus niet aangekondigde vedette in huis haalden.

De manier waarop Patrick Versluys zijn naam op de lijst van de winnaars voegde, was bovendien ook al niet zo indrukwekkend. De Meetjeslander speelde het spelletje alleen erg leep. Nadat Brian Sörensen bij de laatste beklimming van de Nokerse Dorpsstraat aan de boom had geschud, werd uit een kopgroepje van zeventien een nieuw vijftal gedestilleerd, met Sörensen en Versluys dus, aangevuld met Yves Godimus, Danny Janssens en Koen Vekemans. Dat kopgroepje trapte er met nog dertien kilometer te gaan lustig op los, op uitzondering van… Patrick Versluys. Die zat voortdurend in laatste positie en een stylist op de fiets is hij nu ook niet, waardoor je de indruk krijgt dat Versluys inderdaad door zijn beste krachten heen zat. Met nog vijf kilometer te gaan maakte Danny Janssens zich zelfs boos op hem en “of meneerke ook ne keer gene kop zou willen doen”. Twee kilometer verder wipte hij dan van achter de vier ruggen weg, maar veel kracht zat er nu precies niet in zijn demarrage. Maar Versluys liep alsmaar verder uit, omdat Vekemans, Janssens (de enige twee die twee schijnbewegingen tot achtervolgen uitvoerden), Sörensen en Godimus mekaar het wit uit de ogen zaten te kijken.

Versluys dus winnaar van Nokere-Koerse, die al vlug een beslissende wending had gekregen en verder maar slapjes verliep. Na zowat twintig kilometer al viel het peloton in twee stukken, onder het impuls van onder meer Gino De Backer, die – als neoprof en ADR-renner zonder snorretje- door de toeschouwers aanvankelijk als Eddy Planckaert werd aanzien. Tweeëntwintig renners scheidden zicht af, zes pikten nog aan maar Johan Lathouwers stuur brak doormidden op de Nokerse kasseien en toen waren ze nog met zevenentwintig. Met nog vijftig kilomter voor de boeg – voor de overigen was het kalf toen al lang verdronken – moesten er nog eens tien af. Naast de vijf “finalisten” waren dat nog Patrick Roelandt, Werner De Vos, Wim Van Eynde, Walter Vandenbranden, Patrick Verschueren, Gino De Backer, Jan Bogaert, Alain De Roo, Peter Van Impe, Etienne De Wilde en Frank Van De Vijver.

Jan Bogaert, Etienne De Wilde en Gino De Backer voerden nog een nijdig spurtnummertje op, maar helaas was dat slechts voor de zesde plaats

D.V.D.V.

De uitslag : 52 beroepsrenners

1. Patrick Versluys de 170 km in 4u42′
2. Yves Godimus op 25″
3. Danny Janssens
4. Brian Sörensen (Deen)
5. Koen Vekemans
6. Jan Bogaert
7. Gino De Backer
8. Etienne De Wilde
9. Werner Devos
10. Willem Van Eynde
11. Patrick Roelandt
12. Patrick Verschueren
13. Peter Van Impe
14. Robert D’Hont
15. Walter Van den Brande
16. Frank Van de Vijver
17. Alain De Roo
18. Johan Bruyneel op 4’45”
19. Ludo Giesberts
20. André Lurquin
21. Ludwig Willems
22. Koen Van Rooy
23. Peter Stevenson (Gb)
24. Alain Deschacht
25. Martin Durant
26. Armando Ceci (It)
27. Rudy Brusselmans
28. Guido Verdeyen
29. Etienne De Beule
30. Patrick Verplancke